Με κάτι πρέπει να αρχίσω...

        ΤΙ ΛΕΤΕ ΞΕΚΙΝΑΜΕ;        

  Σήμερα είναι η γιορτή της μεγάλης -Β δημοτικού πάει αλλά έχω και μικρότερη- κόρης.  Της Αγίας Λυδίας λοιπόν και χρόνια πολλά σε όλες της Λυδίες εκεί έξω. Προς τιμήν της αποφάσισα να ξεκινήσω τις αναρτήσεις μου διότι είναι η μεγαλύτερη θαυμάστριά μου. 

  Ενεδεχομένως θα αναρωτηθεί κανείς για την φωτογραφία του βιβλίου και εγώ θα απαντήσω πως είναι το τωρινό μου ανάγνωσμα. Καμία σχέση με την σημερινή μέρα αλλά αυτός ο ιστοχώρος θα έχει σχέση με το γραπτό λόγο, εξού και η ανάρτηση. 

   Λίγα λόγια για την επιλογή του βιβλίου: 

Καθώς έψαχνα στον ιστό προτάσεις για να εμπλουτίσω τις επιλογές μου πάνω στο είδος του αστυνομικού μυθιστορήματος, έπεσα πάνω σε αυτό. Ειλικρινά δεν το είχα ποτέ ακούσει και αναρωτήθηκα πως γίνεται να μου έχει ξεφύγει, διότι τα παλαιά χρονολογικά βιβλία του είδους είναι από τα αγαπημένα μου. 

Οι συστάσεις σαν μπεστ σέλερ του 1886 με ιντρίγκαρε αρκετά. Επίσης το γεγονός ότι ο φόνος έγινε την ημέρα των γενεθλίων μου ήταν κάτι έξτρα. Οι αξιολογήσεις όμως ήταν διφορούμενες οπότε και το ρίσκαρα. 

   

   Η περίληψη:

Μελβούρνη, 27 Ιουλίου 18... Ένας άγνωστος βρίσκεται δολοφονημένος σε μιαν άμαξα. Πώς συνδέεται με την όμορφη κόρη ενός εκατομμυριούχου, τους μνηστήρες της, αλλά και με μια "βασίλισσα" του υποκόσμου; Μια νεαρή κοπέλα, με κίνδυνο της ζωής της, αναζητά τα στοιχεία που θα γλυτώσουν τον αγαπημένο της από την κρεμάλα. Από τα κοσμικά σαλόνια μέχρι τις πιο κακόφημες συνοικίες η υπόθεση συγκλονίζει τη Μελβούρνη και οι ύποπτοι εναλλάσσονται συνεχώς.

Ο Φόνος στην άμαξα του Fergus Hume είναι το πρώτο best-seller στην ιστορία της αστυνομικής λογοτεχνίας, δημοφιλέστερο στην εποχή του ακόμα κι από τις ιστορίες του Σέρλοκ Χόλμς. Σήμερα εξακολουθεί, χάρη στη συναρπαστική πλοκή του, να αποτελεί πρότυπο για τους συγγραφείς του είδους. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

   Βιβλιοκριτική:

Θα πω ψέματα αν μιλήσω για ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας αλλά σίγουρα είναι αξιοπρόσεχτο. Έχει μια δόση μυστηρίου η οποία σε βάζει σε σκέψεις στην αρχή. Στην συνέχεια όμως γίνεται λίγο πιο πεζό. Βρίσκω πως κάνει μια ελαφριά κοιλιά μέχρι τουλάχιστον τα μισά του βιβλίου. Η εξέλιξη παίρνει λίγο τα πάνω της με κάποια κρυμμένα μυστικά και την αγωνία που προσδίδει η αναμονή της αποκάλυψή τους. 

Το υπέροχο κομμάτι του βιβλίου είναι οι περιγραφές της Αυστραλιανής κοινωνίας της τότε εποχής. Ο συγγραφέας δένει πολύ επιδέξια το σύνολο των εικόνων με την εξέλιξη της ιστορίας. Θα προσθέσω επίσης μια δόση χιούμορ και σαρκασμού που δίνει μια ανάλαφρη νότα στις σελίδες αυτού του βιβλίου χωρίς να κουράζει ή να ξενίζει τον αναγνώστη. Το τέλος δεν είναι καθηλωτικό, ούτε αφήνει εχμές για κάποια συνέχεια. 

Φυσικά, σημαντικό ρόλο παίζει και η μετάφραση, η έκδοση καθώς και οι επεξηγήσεις στο κάτω μέρος κάποιων σελίδων. Πάντα βρίσκω σημαντική τη δουλειά του μεταφραστή - τριας, η οποία καθορίζει αρκετά την έκβαση προτίμησης ή δυσαρέσκειας ενός βιβλίου. Προσωπικά, έχει τύχει να διάβάσω το ίδιο μυθιστόρημα σε διαφορετικές μεταφράσεις και να είναι τελείως αλλαγμένο. 

Εν κατακλείδη, η επιλογή μου ήταν αρκετά καλή, για τον σκοπό που την έκανα. Ο Φόνος στην άμαξα του Fergus Hume σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Ματσούκα με ικανοποίησε σε μικρότερο βαθμό από ότι περίμενα, αλλά σαν λογοτέχνης, που θέλει να εμπλουτίσει της συγγραφικές της γνώσεις, πέτυχα το σκοπό μου. 

Η επιλογή ή όχι για το συγκεκριμένο βιβλίο μυστηρίου ανήκει αποκλειστικά σε σας. Όπως λέω πάντα στις κόρες μου, ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και διαφορετικός από τον άλλον, οπότε και τα λογοτεχνικά γούστα διαφέρουν. 

      

          ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ